PRZEŚWIT

 Przedwczoraj pisałam i pojawiła się w tekście topola. Topola- myśle? Nawet nie wiem jak wygląda (już wiem). Dziś moja mama, przeczytawszy ten wiersz napisała: ,, U babci Zosi i Weroniki staly dwie topole" (moja pra i prapra babcia).

...No może one teraz tu są. I szepszą o topolach. I o przyrodzie i o ukojeniu jakie daje.

O ciemno-zielonej wodzie, o soczystych brzuchach mchu, roztrzepotanym ciepłym wietrze, o pulsującej ziemi...o płatkach spadajacych wirując i o wysokich trawach, silnych korach i tych kruchych, odsłaniających jasne tafle wnętrz drzew i o ptakach, ktore już się odzywają....

A to ten wiersz, gdzie jest topola.

PS google z koleji mówi, że topola to niezawodny środek przeciw upiorom (mądrosci ludowe)

Prześwit

Widzę jak wstajesz.

Idziesz do okna.

Zaciągasz się powietrzem.

Jest późny poranek, wczesna wiosna.

Powietrze chłodne jeszcze.

W ogrodzie stoi topola w ziemi,

stoi z wiatrem i deszczem.

Widzę jak wstajesz,

podchodzisz bliżej,

zaciągasz się powietrzem.

I patrzysz na topolę,

w słońcu, wilgotną jeszcze.

Jak w ziemię wpuszcza powoli korzenie,

silne, młode korzenie.

I stoi w świetle i mieni się w nim,

choć światło o tym nie wie.

Siadasz i patrzysz, jak lśnią jej palce,

swiatłowody tańcem.

Mokre od deszczu, od słońca jasne.

Siedzę na krześlę i patrzę na Ciebie

jak patrzysz przez ogród na siebie.

A na mnie patrzy jasna topola

choć ja jeszcze o tym nie wiem.

Tekst z 6.03.2021 r.

Rysunek z 2019 r.