O burzy

Wyrażajmy się.

Załamujmy głos i ręce.

Plujmy i brudźmy się,

bulgoczmy i wyjmy,

syczmy i warczmy.

Mylmy się.

Majaczmy.

Śmiejmy się i płaczmy.

I nie wiedzmy,

gdzie się potem znajdziemy.

Wyrażajmy

w pocie czoła,

w niewygodnej pozycji,

kwadraturą koła.

Niedosięgnięciem nawet

by wiedzieć potem, gdzie nie sięgać

i nie celować wrażeń

prosto w ziewnięcie

lub w czyjś profil odwrócony.

Wyrażajmy,

gdzie horyzont otwarty.

Ryzykujmy,

drżyjmy i drżąc-

nie przestawajmy tańczyć.

Bądźmy burzą, nachmurzajmy,

by grzmotnąć zachłannie

świetlistym rozładowaniem,

a potem spływajmy

i bądźmy spływaniem.

Każdą kroplą rozpędzoną

tnijmy przestrzeń

Może nas ta burza ruszy,

użyźni fragmenty zwapnione.

Ciało zacznie pić.

Ciało rzekę wchłonie.

I może nas ukołysze w końcu.

to, co przychodzi po niej.

...

Ten tekst npisałam dla wewnętrznego zwierzęcia.

Moje wewnętrzne zwierzę to Smok,

choć mam też inne.

a Twoje?

tekst z 16 lutego 2022r.